«Ποιος δεν το περίμενε αυτό; Α, ναι... οι πολιτικοί», παρατήρησε ο «The Great Gats» στο X.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η γαλλική κυβέρνηση «αιφνιδιάστηκε» όταν μαθητές άρχισαν να εξεγείρονται πριν από περίπου δύο εβδομάδες για να διαμαρτυρηθούν για τις συνθήκες —υπερπλήρεις τάξεις, ερειπωμένα κτίρια, παράσιτα και αρουραίοι, έλλειψη θέρμανσης και κλιματισμού, έλλειψη εκπαιδευτικών— στα σχολεία τους.
«Όμως», γράφει ο αμερικανός δημοσιογράφος Μίχαελ Σέλενμπεργκερ, «τα γαλλικά σχολεία διαθέτουν σήμερα περισσότερα χρήματα ανά μαθητή από ποτέ. [...] Η γαλλική κυβέρνηση δαπανά το 4,5% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος για εκπαιδευτικά ιδρύματα, ενώ η Γερμανία δαπανά το 3,7%».
Οι βίαιες ταραχές, οι οποίες ξεκίνησαν στην Ιλ-ντε-Φρανς του Παρισιού και εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα, φαίνεται, σύμφωνα με έρευνες, να υποκινήθηκαν από το γαλλικό πολιτικό κόμμα LaFranceInsoumise (Ανυπότακτη Γαλλία), με επικεφαλής τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν, ακροαριστερό υποψήφιο στις γαλλικές προεδρικές εκλογές που έχουν προγραμματιστεί για την άνοιξη του 2027. Το LaFranceInsoumise αρνείται τις κατηγορίες —ωστόσο, σύμφωνα με τον Σέλλενμπεργκερ, «τα στοιχεία δείχνουν σαφώς ότι το LaFranceInsoumise (LFI) [...] υποκίνησε και ηγήθηκε των διαδηλώσεων».
«Στη διαμαρτυρία συμμετείχαν από την αρχή εκλεγμένοι αξιωματούχοι του κόμματος Ανυπότακτη Γαλλία και συλλογικότητες της άκρας Αριστεράς», δήλωσε ανώνυμος αξιωματούχος των υπηρεσιών ασφαλείας στο Le Point. Σε μια αναφορά σχετικά με τη συνεδρίαση έκτακτης ανάγκης του πρωθυπουργού την 1η Οκτωβρίου, την οποία παρέδωσε στο Reuters πρόσωπο του στενού του περιβάλλοντος, το κίνημα περιγράφεται ως «επιχείρηση που οργανώθηκε από το κόμμα LFI (La France Ιnsoumise) και τους εκπροσώπους του στην άκρα αριστερά», σύμφωνα με «κοινή εκτίμηση» των μυστικών πληροφοριών [...].
«Γονείς, ακτιβιστές του κόμματος Ανυπότακτη Γαλλία, κινητοποιηθείτε για να εναντιωθείτε στη βαρβαρότητα της αστυνομίας», είπε ο Μελανσόν, κατηγορώντας την αστυνομία, και όχι τους μαθητές για τη βία [...].
Στη Μασσαλία, εκατοντάδες νέοι ανάγκασαν τους πυροσβέστες να εγκαταλείψουν το όχημά τους έξω από ένα λύκειο, και στη συνέχεια του έβαλαν φωτιά. Στο Παρίσι, περίπου δέκα διαδηλωτές κυνήγησαν μια υποψήφια υπολοχαγό της αστυνομίας, την έριξαν στο έδαφος και την κλωτσούσαν κραυγάζοντας «σκοτώστε την!».
«Δεν είμαστε απολύτως σίγουροι ότι είναι καν μαθητές λυκείου», δήλωσε ο γάλλος υπουργός Δικαιοσύνης για τα άτομα που συνελήφθησαν [...]».
Η γαλλική Αριστερά έχει κηρύξει πόλεμο στα σχολεία, ενώ παράλληλα δημιουργεί συμμαχία με ισλαμιστές ηγέτες που ελπίζουν να τα μεταμορφώσουν ριζικά. Και για τις δύο πλευρές, ο αγώνας ξεκινά από τα σχολεία. «Είναι σαφές ότι θρησκευτικές και πολιτικο-θρησκευτικές οργανώσεις "επηρεάζουν" αυτούς τους μαθητές, μερικές φορές ήδη από το δημοτικό σχολείο, καθώς και τις οικογένειές τους, το κοινωνικό τους περιβάλλον και τη γειτονιά τους, ενώ ορισμένες προσπαθούν να τους στρέψουν εναντίον του σχολείου», ανέφερε η έκθεση της επιθεώρησης του Υπουργείου Παιδείας που έγινε τον Ιούνιο 2004 σχετικά με τη θρησκεία στα σχολεία.
Αυτό που ενώνει τους ισλαμιστές και την επαναστατική αριστερά είναι η πρόθεσή τους να καταστρέψουν τον δυτικό πολιτισμό. Η έκθεση του γαλλικού Υπουργείου Εσωτερικών που συντάχθηκε τον Μάιο 2025 σχετικά με την Αδελφότητα των Μουσουλμάνων περιέγραψε το σχέδιο του κινήματος στη Γαλλία ως «μια μακρά διαδικασία πολιτικής κατάκτησης» με «συστηματική προτεραιότητα στις επενδύσεις σε τοπικό επίπεδο».
Τα παιδιά των μουσουλμάνων μεταναστών είναι συχνά πιο ριζοσπαστικά από τους γονείς τους. «Υπάρχει, πρώτα απ' όλα, μια εξέγερση των νέων γενεών», έγραψε ο Ολιβιέ Ρουά, γάλλος μελετητής του Ισλάμ το 2015 αναφερόμενος στους γάλλους τζιχαντιστές [...]».
Το LFI επιδιώκει ανοιχτά την ψήφο των μουσουλμάνων ψηφοφόρων, και μια κοινοβουλευτική έρευνα ανέφερε ότι αυτό το καθιστά στόχο για τα ισλαμιστικά δίκτυα [...].
«Η δέσμευση του LFI σε μια στρατηγική πελατειακών σχέσεων απέναντι στο μουσουλμανικό εκλογικό σώμα ενδέχεται να έχει καταστήσει αυτό το κίνημα προνομιακό στόχο», δήλωσε ο Ματιέ Μπλοχ, εισηγητής της έρευνας της Εθνοσυνέλευσης σχετικά με τα κόμματα και τα ισλαμιστικά δίκτυα, τον Δεκέμβριο του 2025 [...].
«Όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο Μελανσόν θα υποστεί συντριπτική ήττα σε έναν δεύτερο γύρο εναντίον της Λε Πεν», επισήμανε το BBC.
Μέχρι στιγμής, έχουν συλληφθεί περίπου 2000 μαθητές, και έχουν πληγεί περισσότερα από 1000 σχολεία. Τα επεισόδια βίας περιλαμβάνουν «σχολεία που πυρπολήθηκαν και καθηγητές που ξυλοκοπήθηκαν και περιλούστηκαν με βενζίνη».
Ο γάλλος Πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος διανύει τη δεύτερη θητεία του και δεν μπορεί να ξαναθέσει υποψηφιότητα, ολοκληρώνει την προεδρία του αντιμετωπίζοντας ευρεία απόρριψη από το κοινό. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, μόνο το 21%υποστηρίζει τις πολιτικές του, αν και το ποσοστό αυτό έχει αυξηθεί από το 19% πριν από μερικούς μήνες.
Τα ποσοστά του Μακρόν δεν προκαλούν έκπληξη. Έχει επανειλημμένα επιδείξει περιφρόνηση προς τα φτωχότερα μέλη της γαλλικής κοινωνίας.
Λίγες εβδομάδες μετά την έναρξη της πρώτης θητείας του, που ξεκίνησε τον Μάιο του 2017, μίλησε για «αυτούς που τα κατάφεραν» και «αυτούς που δεν είναι τίποτα». Λιγότερο από ενάμιση χρόνο αργότερα, τον Νοέμβριο του 2018, επικαλούμενος την ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή, αύξησε τους ήδη εξωφρενικούς φόρους της Γαλλίας στη βενζίνη, μια κίνηση που πυροδότησε αμέσως το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων», όταν χιλιάδες γάλλοι πολίτες δήλωσαν ότι δεν μπορούσαν πλέον να αντέξουν οικονομικά ούτε τα καύσιμα για να μετακινηθούν στη δουλειά τους ούτε τα τρόφιμα για να ταΐσουν τις οικογένειές τους. Ο Μακρόν απάντησε ότι, ενώ ορισμένοι άνθρωποι μπορεί να αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, ο ίδιος πρέπει να φροντίσει για κάτι πιο σημαντικό: «τον κίνδυνο να βρεθούμε αντιμέτωποι με το τέλος του κόσμου».
Το κίνημα των «Κίτρινων Γιλέκων» διήρκεσε περισσότερο από ένα χρόνο —και υποχώρησε μόνο τον Ιανουάριο του 2020 με την έναρξη της πανδημίας του COVID-19. Καθ' όλη τη διάρκεια του κινήματος, ο Μακρόν παρέμεινε περιφρονητικός, ανταποκρινόμενος στα παράπονα των μη βίαιων διαδηλωτών με αστυνομικές επιθέσεις που προκάλεσαν θανάτους και ακρωτηριασμούς. Στο μεταξύ, επέτρεψε σε αριστερούς ταραξίες που είχαν διεισδύσει στο κίνημα να προκαλέσουν ταραχές και να διαπράξουν εμπρησμούς, χωρίς να ζητήσει από την αστυνομία να παρέμβει. Πολλοί στη Γαλλία διαπίστωσαν ότι ο Μακρόν μπορούσε να είναι ανελέητος απέναντι σε ανθρώπους που εξέφραζαν την αγωνία τους, αλλά επιεικής απέναντι σε εγκληματίες, αρκεί να είχαν την πολιτική κατεύθυνση που προτιμούσε.
Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ο Μακρόν έθεσε σε εφαρμογή μερικά από τα πιο αυταρχικά μέτρα στην Ευρώπη. Οι Γάλλοι υποχρεώθηκαν να παραμείνουν στα σπίτια τους και να βγαίνουν μόνο για μία ώρα την ημέρα —σε ακτίνα οκτακοσίων μέτρων— υπό την προϋπόθεση ότι θα συμπλήρωναν ένα έντυπο στο οποίο θα ανέφεραν το όνομά τους, τη διεύθυνσή τους και την ώρα αναχώρησης. Η αστυνομία, που ήταν πανταχού παρούσα, συνέλαβε χιλιάδες άτομα και τους επέβαλε βαριά πρόστιμα απλώς και μόνο επειδή απομακρύνθηκαν ελαφρώς πέρα από την επιτρεπόμενη απόσταση ή παρέμειναν έξω λίγο περισσότερο από μία ώρα. Όλες οι συνομιλίες σε εξωτερικούς χώρους απαγορεύονταν αυστηρά.
Τα χρόνια της διακυβέρνησης Μακρόν σημαδεύτηκαν επιπλέον από μια βαθιά οικονομική ύφεση στη Γαλλία και μια σοβαρή πτώση του βιοτικού επιπέδου. Την τελευταία δεκαετία, ο κατά κεφαλήν πλούτος της Γαλλίας έχει πέσει κάτω από τον μέσο όρο της ΕΕ, και πλέον υστερεί σε σχέση με αυτόν της Κύπρου. Πριν από δέκα χρόνια, το 2016, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Γαλλίας καταλάμβανε την 23η θέση παγκοσμίως, ενώ σήμερα βρίσκεται στην 33η θέση. Το ποσοστό ανεργίας, που σήμερα ανέρχεται στο 8,3%, αυξάνεται. Για τα άτομα ηλικίας 15 έως 24 ετών, το ποσοστό αυτό είναι εξαιρετικά υψηλό, φτάνοντας το 21,1%.
Η αποβιομηχάνιση συνεχίζεται με αμείωτο ρυθμό. Οι κατασταλτικοί κανονισμοί έχουν οδηγήσει στο κλείσιμο εργοστασίων. Αυτά δεν αντικαθίστανται από άλλες επιχειρήσεις, αλλά από ένα ολοένα και πιο δαπανηρό σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, το οποίο σήμερα αντιπροσωπεύει πάνω από το 40% των συνολικών δημόσιων δαπανών. Το 2025, το ποσοστό φτώχειας στη Γαλλία ανέβηκε στο 15,4%, αριθμός που αντιστοιχεί σε 9,8 εκατομμύρια άτομα που ζουν με εισόδημα κάτω του 60% του εθνικού μέσου εισοδήματος, και αγωνίζονται κάθε μήνα απλώς για να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες.
Παράλληλα, οι διαδοχικές γαλλικές κυβερνήσεις έχουν αυξήσει τις δαπάνες χωρίς περιορισμούς. Ενώ η αύξηση του ΑΕΠ στη Γαλλία από το 2016 έως το 2026 ανήλθε συνολικά σε 13,17%, η αύξηση των δημόσιων δαπανών την ίδια περίοδο ήταν 35,6%. Αυτή η τεράστια διαφορά σημαίνει ότι η κυβέρνηση συνεχίζει να δαπανά πολύ περισσότερα από όσα εισπράττει. Το δημόσιο χρέος, το οποίο αυξάνεται συνεχώς, έφτασε το 117,5% του ΑΕΠ τον Ιανουάριο του 2026 και θα φτάσει το 119,3% μέχρι το τέλος του έτους. Οι πληρωμές τόκων για το χρέος καταβροχθίζουν ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο του ετήσιου προϋπολογισμού της χώρας και, όπως και στις Ηνωμένες Πολιτείες, υπερβαίνουν πλέον τον προϋπολογισμό της εθνικής άμυνας. Η διαφορά είναι ότι οι ΗΠΑ ενδέχεται να μπορούν ακόμη να βγουν από αυτό το αδιέξοδο μέσω της οικονομικής ανάπτυξης —40 τρισεκατομμύρια δολάρια, με τόκους 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια την ημέρα— ενώ η Γαλλία, που έχει συνθλιβεί από την υπερβολική ρύθμιση, δεν μπορεί.
Από την άλλη πλευρά, ενώ ο Μακρόν, το 2020, καταδίκασε τον «ισλαμιστικό αυτονομισμό», δεν έχει κάνει τίποτα για να αποτρέψει, ή έστω να επιβραδύνει την ισλαμιστική κατάκτηση της Γαλλίας. Εδώ και μια δεκαετία, ο αμείωτος ρυθμός ισλαμοποίησης της χώρας συνεχίζεται ασταμάτητα. Εκατομμύρια άνθρωποι από τον μουσουλμανικό κόσμο έχουν εγκατασταθεί στη Γαλλία, τόσο νόμιμα όσο και παράνομα. Γύρω στο 2016, ο κατά προσέγγιση αριθμός των μουσουλμάνων πολιτών και των αλλοδαπών μουσουλμάνων που ζούσαν στη Γαλλία ήταν 5,7 εκατομμύρια (8,8%). Σήμερα, επίσημα, εκτιμάται ότι ανέρχονται πιθανώς σε 7 εκατομμύρια σε έναν πληθυσμό περίπου 67 εκατομμυρίων, αλλά τα πραγματικά νούμερα είναι αναμφίβολα υψηλότερα. Οι περισσότεροι μουσουλμάνοι στη Γαλλία δεν αφομοιώνονται, και ένα αυξανόμενο ποσοστό —περίπου 38%— θέτει τον ισλαμικό νόμο της σαρία πάνω από τους νόμους της Δημοκρατίας (το ποσοστό αυτό, 57%, είναι υψηλότερο μεταξύ των μουσουλμάνων ηλικίας 15 έως 24 ετών).
Οι νόμοι κατά της παράνομης μετανάστευσης δεν εφαρμόζονται. Κάθε χρόνο, μόνο το 7% των παράνομων μεταναστών στη Γαλλία, στους οποίους η αστυνομία έχει επιβάλει την υποχρέωση να εγκαταλείψουν τη χώρα —μέσω της OQTF (Υποχρέωση Εγκατάλειψης της Γαλλικής Επικράτειας)— απελαύνονται. Αυτή η χαλαρότητα σημαίνει ότι πάνω από το 93% παραμένει στη χώρα. Πολλοί από αυτούς είναι εγκληματίες. Μερικές από τις πιο αποτρόπαιες δολοφονίες που σημειώθηκαν στη Γαλλία κατά τη διάρκεια της θητείας του Μακρόν διαπράχθηκαν από παράνομους μετανάστες που είχαν αγνοήσει την OQTF που τους είχε επιβληθεί. Η 12χρονη Λόλα Νταβιέ, για παράδειγμα, βιάστηκε, βασανίστηκε και δολοφονήθηκε σε ένα διαμέρισμα στο Παρίσι από μια Αλγερινή κλέφτρα και περιστασιακή πόρνη, την Νταμπία Μπενκιρέντ. Στις 21 Αυγούστου 2022, η Μπενκιρέντ είχε συλληφθεί, της είχε επιβληθεί OQTF, και στη συνέχεια αφέθηκε ελεύθερη. Δύο μήνες αργότερα, στις 14 Οκτωβρίου, δολοφόνησε την 12χρονη.
Οι απαγορευμένες ζώνες, όπου κυριαρχούν ριζοσπαστικοί ιμάμηδες και μουσουλμανικές συμμορίες, έχουν αυξηθεί από το 2016. Πλέον εμφανίζονται στα προάστια των μεγάλων πόλεων της Γαλλίας. Μέλη μουσουλμανικών συμμοριών πραγματοποιούν επιδρομές και λεηλασίες αρκετές φορές το χρόνο, ειδικά όταν διεξάγεται ματς με γαλλική ποδοσφαιρική ομάδα, και προσφάτως κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2025. Η αστυνομία έχει εντολές να παρεμβαίνει μόνο στο ελάχιστο. Αν τραυματίσουν ή σκοτώσουν έναν μουσουλμάνο εγκληματία, οι αστυνομικοί γνωρίζουν ότι η καριέρα και η ζωή τους μπορεί να καταστραφούν. Στις 27 Ιουνίου 2023, ο Ναχέλ Μερζούκ, ένας νεαρός μουσουλμάνος εγκληματίας, αρνήθηκε να υπακούσει σε αστυνομικό, ο οποίος στη συνέχεια τον πυροβόλησε κατά λάθος. Οι ταραχές, που ξέσπασαν σε ολόκληρη τη χώρα, άρχισαν να ηρεμούν μόνο όταν ο αστυνομικός, Φλοριάν Μ., προφυλακίστηκε και κατηγορήθηκε για φόνο πρώτου βαθμού. Τώρα αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης έως και 20 ετών.
Ο «δεξιός» αντισημιτισμός έχει σχεδόν εξαφανιστεί και έχει αντικατασταθεί από έναν εξαιρετικά δηλητηριώδη ισλαμικό και αριστερό αντισημιτισμό.
Μετά το μακελειό που διέπραξε η Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 στο Ισραήλ, διοργανώθηκαν μέσα σε λίγες ημέρες ισλαμικές και αριστερές διαδηλώσεις υπέρ της Χαμάς και της «παλαιστινιακής αντίστασης». Το κόμμα La France Insoumise χαρακτήρισε το μακελειό της 7ης Οκτωβρίου ως «ένοπλη επίθεση από παλαιστινιακές δυνάμεις», χωρίς να αναφερθεί καθόλου στο γεγονός ότι η Χαμάς είναι τρομοκρατική οργάνωση. Μια από τις ηγέτιδες της LFI, η Ρίμα Χασάν, γαλλίδα πολίτης, αυτοπροσδιορίζεται ως «Γαλλοπαλαιστίνια» και όχι ως Γαλλίδα. Κατηγορεί συνεχώς και ψευδώς το Ισραήλ για «γενοκτονία», και ισχυρίζεται ότι «οι ενέργειες της Χαμάς είναι νόμιμες».
Η μαζική έξαρση των αντισημιτικών επιθέσεων, απειλών και προσβολών συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Τα τελευταία χρόνια, ο Μακρόν στοχεύει επίσης όλο και περισσότερο στην ελευθερία της έκφρασης, χρησιμοποιώντας για τον σκοπό αυτό την Arcom —έναν φορέα που ίδρυσε το 2022 για τη ρύθμιση και τον έλεγχο των γαλλικών οπτικοακουστικών μέσων. Το 2025, η Arcom έκλεισε το τηλεοπτικό κανάλι C8: ο επίσημος λόγος ήταν η «έλλειψη πλουραλισμού» και το γεγονός ότι είχαν προσκληθεί να μιλήσουν πάρα πολλοί συντηρητικοί. Στις 15 Ιουνίου 2026, ένα άλλο τηλεοπτικό κανάλι, το CNews, έλαβε επίσημη ειδοποίηση από την Arcom, η οποία το κατηγορούσε επίσης για «έλλειψη πλουραλισμού». Το CNews ενδέχεται να κλείσει και αυτό σύντομα. Είναι το τελευταίο μεγάλο τηλεοπτικό κανάλι στη Γαλλία που εξακολουθεί να προσκαλεί σχολιαστές δεξιάς τάσης, τους οποίους τα άλλα κανάλια δεν προσκαλούν πλέον. Στο CNews επιβλήθηκε πρόστιμο δύο φορές το 2026: τη μία επειδή ένας καλεσμένος δήλωσε ότι η ανθρωπογενής υπερθέρμανση του πλανήτη δεν υπάρχει, και την άλλη φορά επειδή ένας καλεσμένος δήλωσε ότι «η ιστορία δείχνει ότι το Ισλάμ εξακολουθεί να είναι μια θρησκεία κατάκτησης».
Τον Δεκέμβριο του 2025, η Γαλλία ζήτησε να επιβληθούν κυρώσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση σε δύο σχολιαστές —τον Ζακ Μποντ και τον Ξαβιέ Μορώ— λόγω των «φιλορωσικών δηλώσεών» τους. Οι τραπεζικοί λογαριασμοί και τα περιουσιακά τους στοιχεία εντός της ΕΕ πάγωσαν, ενώ οι πιστωτικές τους κάρτες ακυρώθηκαν. Δεν επιτρέπεται πλέον να ταξιδεύουν εντός της ΕΕ. Οποιαδήποτε οικονομική βοήθεια τους παρέχεται από οποιονδήποτε, θα υπόκειται σε κυρώσεις. Τα μέτρα αυτά είναι εξωδικαστικά, αλλά δεν υπάρχει δυνατότητα έφεσης ή ένδικης προσφυγής.
Τον Μάιο του 2024, το πολιτικό κόμμα του Μακρόν, η «Αναγέννηση», ηττήθηκε στις εκλογές για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ενώ το κύριο δεξιό κόμμα της Γαλλίας, ο «Εθνικός Συνασπισμός» (RassemblementNational), συγκέντρωσε το 31,37% των ψήφων, το κόμμα του Μακρόν έλαβε μόνο το 14,6%. Ο ίδιος μίλησε οργισμένα για το αποτέλεσμα, διέλυσε την Εθνοσυνέλευση και προκήρυξε πρόωρες βουλευτικές εκλογές. Στον πρώτο γύρο, ο «Εθνικός Συνασπισμός» συγκέντρωσε πάνω από το 33% των ψήφων και ήταν έτοιμος να κερδίσει την πλειοψηφία των εδρών στον δεύτερο γύρο. Ο Μακρόν δημιούργησε γρήγορα μια συμμαχία όλων των άλλων πολιτικών κομμάτων με στόχο να νικήσει τον «Εθνικό Συνασπισμό». Μίλησε για ένα «ρεπουμπλικανικό μέτωπο» και υπαινίχθηκε ότι ο «Εθνικός Συνασπισμός» αποτελεί κίνδυνο για τη δημοκρατία. Οι ψηφοφόροι που υποστήριζαν υποψηφίους του κέντρου ή της μετριοπαθούς δεξιάς ενθαρρύνθηκαν να ψηφίσουν έναν αριστερό υποψήφιο, εφόσον αυτός είχε τις καλύτερες πιθανότητες να κερδίσει. Οι ψηφοφόροι που υποστήριζαν αριστερούς υποψηφίους ενθαρρύνθηκαν να ψηφίσουν έναν υποψήφιο του κέντρου ή της μετριοπαθούς δεξιάς για τον ίδιο λόγο. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο Εθνικός Συνασπισμός εξασφάλισε το μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων, αλλά τα κόμματα του «ρεπουμπλικανικού μετώπου» έλαβαν τον μεγαλύτερο αριθμό εδρών στην Εθνοσυνέλευση, η οποία κατακερματίστηκε σε πολλά κόμματα, κανένα από τα οποία δεν μπόρεσε να σχηματίσει μια συνεκτική πλειοψηφία. Από τότε, η χώρα έχει βιώσει αρκετές ανίσχυρες κυβερνήσεις, και δεν μπόρεσε να ληφθεί καμία σημαντική απόφαση. Ο Μακρόν κατέστησε τη χώρα ακυβέρνητη.
Ο Μακρόν ίσως να επιθυμεί έναν διάδοχο που θα συνεχίσει τα προγράμματά του, όποια κι αν είναι αυτά, αλλά αυτό δεν φαίνεται να πρόκειται να συμβεί. Η Μαρίν Λε Πεν, για πρώτη φορά στην πολιτική της καριέρα, προηγείται στις δημοσκοπήσεις, οι οποίες δείχνουν ότι το 2027 θα μπορούσε να κερδίσει. Οι άλλοι υποψήφιοι ανήκουν σε κόμματα που πλέον συνδέονται με την καταστροφή στην οποία έχει βυθιστεί η Γαλλία.
Η Λε Πεν διώχθηκε μάλιστα ποινικά επειδή φέρεται να επέτρεψε σε κοινοβουλευτικούς βοηθούς ευρωβουλευτών του κόμματός της να εργάζονται στο Παρίσι για λογαριασμό των ευρωβουλευτών που τους είχαν προσλάβει. Όταν ο κεντρώος υποψήφιος Φρανσουά Μπαϊρού και ο αριστερός Ζαν-Λυκ Μελανσόν κατηγορήθηκαν για το ίδιο αδίκημα, οι κατηγορίες εναντίον και των δύο αποσύρθηκαν. Όχι όμως για τη Λεπέν. Στις 31 Μαρτίου 2025, καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση και πενταετή απαγόρευση άσκησης δημόσιου αξιώματος, προφανώς για να της αποτραπεί η υποψηφιότητα.
Αφού άσκησε έφεση κατά της απόφασης, στις 7 Ιουλίου 2026, η ποινή της μειώθηκε σε τρία έτη φυλάκισης —εκ των οποίων το ένα έτος επρόκειτο να εκτιθεί σε κατ' οίκον περιορισμό, φορώντας ηλεκτρονικό βραχιόλι παρακολούθησης— και σε απαγόρευση άσκησης δημόσιου αξιώματος διάρκειας 45 μηνών, εκ των οποίων οι 30 μήνες ήταν με αναστολή. Η νέα απόφαση της επιτρέπει να θέσει υποψηφιότητα. Έχει ασκήσει έφεση στο ανώτατο δικαστήριο της Γαλλίας, και η εκτέλεση της απόφασης έχει ανασταλεί. Δεν θα χρειαστεί να φοράει το ηλεκτρονικό βραχιολάκι παρακολούθησης κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Το δικαστήριο αναμένεται να εκδώσει την απόφασή του σχετικά με την έφεσή της πριν από τις εκλογές, και ενδέχεται να ανατρέψει την αρχική του απόφαση. Σε αυτή την περίπτωση, η Λεπέν θα υποχρεωθεί να φοράει το ηλεκτρονικό βραχιολάκι παρακολούθησης κατά τις τελευταίες ημέρες της προεκλογικής της εκστρατείας και, σε περίπτωση που εκλεγεί, στο Προεδρικό Μέγαρο του Ελιζέ κατά την ανάληψη των καθηκόντων της.
Όλα τα νομικά της προβλήματα, ωστόσο, φαίνεται να μην έχουν επηρεάσει καθόλου τους ψηφοφόρους της, οι οποίοι φαίνεται να κατανοούν ότι η δικαιοσύνη στη Γαλλία έχει πλέον πολιτικοποιηθεί.
Αν η Λε Πεν εκλεγεί πρόεδρος την άνοιξη, οι επιπτώσεις θα γίνουν αισθητές σε ολόκληρη την Ευρώπη. Μια προεδρία της Λεπέν θα σήμαινε νίκη για ένα πολιτικό κόμμα που υπερασπίζεται τις αξίες του δυτικού πολιτισμού —ένα κόμμα που κάθε εν ενεργεία ηγέτης στη Δυτική Ευρώπη, με εξαίρεση την Ιταλίδα Τζιόρτζια Μελόνι, επιδιώκει να κρατήσει μακριά από την εξουσία με κάθε δυνατό μέσο.
Η οικονομική, χρηματοοικονομική και κοινωνική κατάσταση που θα αντιμετώπιζε η Λεπέν σε περίπτωση νίκης της θα ήταν δυσχερής. Όλα τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι η Γαλλία βρίσκεται σχεδόν σε πτώχευση σε σχεδόν κάθε επίπεδο. Η ανάκαμψη θα είναι εξαιρετικά περίπλοκη και δύσκολη.
Οι περισσότεροι ηγέτες του LFI έχουν ήδη δηλώσει ότι θα αρνηθούν να αποδεχθούν μια νίκη της Λεπέν: αν κερδίσει, θα καλέσουν σε εξέγερση. Αρκετοί πολιτικοί αναλυτές εκτιμούν ότι, σε μια τέτοια περίπτωση, ενδέχεται να ξεσπάσουν εκτεταμένες ταραχές σε ολόκληρη τη χώρα, στις οποίες θα εμπλακούν αριστερές ομάδες και ισλαμιστικές συμμορίες.
Αρκετοί άλλοι γάλλοι πολιτικοί που προσπαθούν να σπείρουν πανικό θα το κάνουν με αυξανόμενη ένταση μέχρι την ημέρα των εκλογών. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι αυτές οι παρεμποδίσεις θα αρκούσαν για να νικήσουν τη Λεπέν.
Μια πρόσφατη δημοσκόπηση που διεξήχθη για λογαριασμό του κεντροδεξιού Ιδρύματος για την Πολιτική Καινοτομία δείχνει ότι το 78% των ψηφοφόρων πιστεύει ότι «ο γαλλικός τρόπος ζωής, οι παραδόσεις και οι συνήθειές του βρίσκονται υπό απειλή». Τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι, δυστυχώς, αυτό ισχύει. Μια άλλη πρόσφατη δημοσκόπηση δείχνει ότι το 85% των ψηφοφόρων θεωρεί ότι η Γαλλία βρίσκεται σε παρακμή. Έχουν απόλυτο δίκιο. Η Γαλλία βρίσκεται σε απότομη παρακμή, και η μεγάλη πλειοψηφία των Γάλλων το αντιλαμβάνεται.
Η κατάσταση στη Γαλλία διαφέρει ελάχιστα από τη γενική κατάσταση αλλού στη Δυτική Ευρώπη. Οι πολιτικές που ακολουθούνται στις περισσότερες άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης δεν διαφέρουν ουσιαστικά από αυτές που υιοθέτησε ο Μακρόν —και οδηγούν στα ίδια αποτελέσματα.
Πολλοί άλλοι Ευρωπαίοι είναι εξίσου δυσαρεστημένοι με τους ηγέτες τους, όπως και οι Γάλλοι. Όλοι αντιλαμβάνονται την οικονομική καταστροφή, τη συνεχιζόμενη ισλαμοποίηση των χωρών τους, την απειλή από την Κίνα να υπονομεύσει τις αυτοκινητοβιομηχανίες τους, καθώς και την αυξανόμενη αδυναμία να συζητήσουν ορισμένα θέματα χωρίς να δαιμονοποιηθούν ή να παραπεμφθούν σε δίκη.
Πολλοί Ευρωπαίοι βλέπουν τον ισλαμισμό να κερδίζει έδαφος στις χώρες τους και να απολαμβάνει την υποστήριξη των μαρξιστών: ο καθένας πιστεύει ότι ο άλλος θα τον φέρει στην εξουσία. Βλέπουν τους ηγέτες τους να μην κάνουν τίποτα για να διορθώσουν μια κατάσταση που γίνεται ολοένα και πιο ανησυχητική. Φαίνεται να προτιμούν να προστατευθεί και να σωθεί ο δυτικός πολιτισμός τους.
Τα πολιτικά κόμματα στη Δυτική Ευρώπη με προγράμματα που προσεγγίζουν αυτό του «Εθνικού Συναγερμού» της Λεπέν, όπως η γερμανική «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD), κερδίζουν έδαφος παρά τις προσπάθειες των ηγετών που βρίσκονται στην εξουσία και των μέσων ενημέρωσης να τα δαιμονοποιήσουν.
Στις 6 Σεπτεμβρίου 2026, στις περιφερειακές εκλογές στη Σαξονία-Άνχαλτ της Γερμανίας, το AfD κέρδισε το 43,8% των ψήφων —διπλάσιο ποσοστό σε σχέση με πέντε χρόνια νωρίτερα. Τον Μάιο του 2025, ο γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς ανέλαβε την εξουσία ως επικεφαλής μιας μεγάλης κυβέρνησης συνασπισμού, η οποία ενωνόταν αποκλειστικά από την επιθυμία να ανακόψει την άνοδο του AfD. Ο συνασπισμός του δεν έκανε τίποτα για να αντιμετωπίσει τη βαθιά βιομηχανική ύφεση της Γερμανίας και την αυξανόμενη απομόνωση των μουσουλμάνων που ζουν στη χώρα. Η κατάσταση είναι πλέον χειρότερη. Ο Μερτς είναι σήμερα πιο αντιδημοφιλής στη Γερμανία από ό,τι ο Μακρόν στη Γαλλία (μόνο το 14% των Γερμανών τον θεωρεί άξιο να κατέχει το αξίωμα του καγκελαρίου). Το AfD είναι πλέον το πιο δημοφιλές κόμμα σε εθνικό επίπεδο στη Γερμανία. Μια πρόσφατη δημοσκόπηση τοποθετεί την υποστήριξή του στο ρεκόρ του 30%.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τον Μάιο του 2026, το Κόμμα της Μεταρρύθμισης κέρδισε πολλές τοπικές και δημοτικές εκλογές, επιφέροντας βαριές ήττες τόσο στο κυβερνόν Εργατικό Κόμμα όσο και στο Συντηρητικό Κόμμα. Πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι, αν διεξάγονταν σήμερα κοινοβουλευτικές εκλογές, το Κόμμα της Μεταρρύθμισης θα εξασφάλιζε τον μεγαλύτερο αριθμό εδρών.
Στη Δυτική Ευρώπη διαμορφώνεται ένα πολιτικό κύμα. Οι περισσότεροι σχολιαστές των κυρίαρχων μέσων ενημέρωσης το χαρακτηρίζουν περιφρονητικά ως «λαϊκίστικο».
«Αυτό που αποκαλούν λαϊκισμό», έγραψε ο Ερίκ Ζεμούρ, πρώην αρθρογράφος και πρόεδρος του δεξιού κόμματος «Ανακατάκτηση», «είναι η κραυγή των ανθρώπων που δεν θέλουν να πεθάνουν».
Ο Δρ Guy Millière, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού, είναι συγγραφέας 27 βιβλίων με θέμα τη Γαλλία και την Ευρώπη.